Kerbela’da Fırat vardı, Gazze’de Akdeniz…
Demek ki insan bazen sudan değil, merhametsizlikten kurur.
Kerbela’da Hüseyin yalnız bırakıldı, Gazze’de bir halk…
Demek ki zulmün en büyük gücü silahı değil, suskun kalan kalabalıklardır.
Kerbela’da bir avuç insan ümmet adına bedel verdi, Gazze’de bir halk insanlık adına direniyor…
Demek ki bazı yükler bir coğrafyaya değil, bütün insanlığa bırakılır.
Kerbela’da kılıçlar çoktu, hakikat birdi. Gazze’de silahlar çok, hakikat yine yalnız…
Demek ki hakikat kalabalıkla değil, sadakatle yürür.
Kerbela’da Ali Asgar vardı, Gazze’de toprağa düşen çocuklar…
Demek ki masumiyet en çok hedef alınan, en çok da gerçeği hatırlatandır.
Kerbela’da Zeynep vardı, Gazze’de evladını taşıyan anneler…
Demek ki sabır, en ağır yüklerin altında bile dimdik kalabilmektir.
Kerbela’da su kesildi, Gazze’de ekmek ve ilaç…
Demek ki kuşatma önce bedeni değil, umudu daraltır.
Kerbela’da çadırlar yandı, Gazze’de şehirler…
Demek ki ateş önce evleri değil, adalet duygusunu yakar.
Kerbela’da azlık vardı ama eğilmediler, Gazze’de de…
Demek ki kalabalıklar güçlü görünür, ama hakikat azınlıkta bile ayakta kalır.
Kerbela’da zulüm güçlüydü, Gazze’de katmerlisi…
Demek ki güç geçici, hakikat kalıcıdır.
Kerbela’da Hüseyin konuştu, etrafında sessizlik vardı. Gazze’de de susturulmak istenen bir ses var…
Demek ki hakikat bazen yalnız kalır ama en gür olandır.
Kerbela’da susanlar vardı, Gazze’de de var…
Demek ki zulüm sadece yapanla değil, görüp susanla büyür.
Kerbela’da ümmetin ortasında bir yalnızlık vardı, Gazze’de de aynı gölge sürüyor…
Demek ki bazen en ağır kuşatma duvarlarla değil, unutulmuşlukla kurulur.
Kerbela’da mücadele vardı, Gazze’de mücadele sürüyor…
Demek ki direniş bir an değil, bir ömürdür.
Kerbela’da pes etmek yoktu, Gazze’de de yok…
Demek ki iman, düşse bile yeniden kalkabilmektir.
Kerbela’da bir avuç insan direndi, Gazze’de bir halk…
Demek ki direniş sayıların değil, teslim olmayan imanın adıdır.
Kerbela hâlâ konuşuluyor, çünkü orada onur vardı. Gazze hâlâ konuşuyor, çünkü orada da onur var…
Demek ki tarih kazanılanı değil, eğilmeyeni hatırlar.
Demek ki Kerbela bir olay değilmiş…
İnsanlığın her çağda yeniden sınandığı bir sabır, direniş ve hakikat imtihanıymış.
Demek ki bazen azlık, en büyük çoğunluktan daha ağır bir hakikati taşırmış.
Demek ki Kerbela ile Gazze kardeşmiş. Aynı acıyı aynı mücadeleyi gösteren kardeşler. Aynı durum ve aynı tavırla karşılaşan kardeşler. Yalnız ve çaresiz bırakılan kardeşler.
