Hamd âlemlerin Rabbine, salât ve selam da O’nun pak Rasulüne olsun.
Bir sıranın üstünde açık kalmış bir defter…
Tahtada yarım kalmış bir ders…
Açık kalmış çantalar, giyilmeyi bekleyen montlar…
En güvenli bildiğimiz mekânın en neşeli anında oldu her şey… Teneffüs zili, bir zamanlar hepimizin sevdiği, bir dakika erken çalarsa bayram ettiğimiz bir şeydir. O kız okulundaki çocuklar da hiç şüphesiz çok sevindiler o zile. Koşa koşa kendilerini dışarı attılar. Ancak bomba karşıladı masum bedenleri.
Okul, en sıkıntılı zamanlarda sığınılan yer değil mi? Depremde, selde ve saha birçok felakette, evler hasar aldığında okullara koşmaz mıyız? Ancak modern dünyada her şey ters yüz olmuş. Artık hiçbir yer bizim sandığımız kadar güvenli de değil güvensiz de…
At bombayı, ardına bakmadan git ve uyu! Yatağına yatarken o çocukların hayali gözünün önüne gelmesin diye kendini filmlerle, oyunlarla, içkilerle kandır ve sonra zıbar yat! Her şey bu kadar mı? Evrim çevrim derken, insanda olan vicdan da yavaş yavaş siliniyor mu yoksa?
Eskiden savaşın da bir şerefi vardı. Şimdi her şey şerefsizce… Büyüklerin arasında olan meseleler yüzünden çocuklar ölüyor. Dünyayı yese yetmeyecek zalimler, söz gelimi değil, şakadan değil, benzetme de değil, kan içici vampirler başka ülkelere saldırdığı yetmiyormuş gibi, bir de o ülkelerin çocuklarını hedef alıyor. Sizin hiç utanmanız, arlanmanız, vicdanınız yok bunu biliyoruz. Ama hiç erkeklik gururunuz da mı yok? Onur demiyorum. Gurur! Gurur, bir tür aldanmadır. Yahu siz hiç “Adamlarla savaşalım da bizi adam sansınlar. Çocuklara dokunmayalım, üzerimize tepki çekmeyelim.” demiyor musunuz? Gerçi niye diyesiniz ki?
Size karışan mı var? O çocukları gündem eden mi var? Size yaptırım uygulayan mı var? Bin yıllardan beri süregelen kadim savaş kurallarını çiğnediğinizde size karşı gelen mi var ki neden çekinesiniz? Dünya artık ikiyüzlü değil, çok yüzlü…
Böylesi anormal durumların olduğu yerlerde çocuklarını okula gönderen anneler her ne kadar tedirgin olsalar da okulun daha güvenilir bir yer olduğunu düşünerek içlerinde bir güven hissederler. Geldiğimiz noktada çocuklar için de dünyada güvenilir diyebileceğimiz bir yer kalmamış, çok yazık.
Biz çocukken Saddam Hüseyin’in İncirlik Üssüne saldırma durumu vardı. Geceleri uyuyamaz, her an bir bomba patlayacak sanırdık. Yine de okulumuza güvenle giderdik. İran gibi güçlü bir ülkede bile çocuklar okullarında ölüyorsa, dünyanın çivisi zaten çıkmıştı, dünya sona doğru gidiyor demektir. Rabbim zalimlerin ellerini mazlumlardan ve dünyanın çocuklarından uzak eylesin. Âmin.
