Geçmişte günahkarlık, genellikle bir zafiyetti. Günah işlemek, bir cüretti.
Günahın yolu kapalıydı, yüzyıl önceki İslam aleminde. Günah işleyen, başta Müslüman toplumun tepkisini göze almak durumundaydı. Günahkar toplumsala kademeleri kolay kolay tırmanamazdı.
Miladî 20. yüzyılda İslam aleminde yaşanan devasa operasyonla günah övünç kaynağı haline geldi. Günahkar olmak, yükselmenin yolu oluverdi.
Bir zamanlar içki içen biri, toplumun dışına itilirken yaşanan bu çağdaşlık operasyonundan sonra içki içmeyen bazı devlet görevlerine çıkamadı. Bunu kim dayatıyordu?
Neredeyse hepimize göre yerli despotlar… Despotların bu işin ön cephesinde olduğu muhakkak. Acaba cephenin arkasında kim vardı?
İslam alemi, Miladî 20. yüzyıldaki o operasyonu aşmak üzeredir. Artık Müslüman memleketlerde siyasi bir yükseliş içinde olmak için günahkar olma şartı yoktur. Aksine açıktan günah işleyenlerin, günah savunuculuğuna bürünenlerin İslam aleminde siyasi bir yükseliş içinde olmaları gittikçe zorlaşıyor.
Bundan en çok kim rahatsız oluyor?
Görünen köy kılavuz istemez: Elbette Batı.
Öyleyse günahın bize bir değer gibi dayatılması Batı`nın bir uygulamasıydı.
Batı, bu hususu hiç dillendirmiyor. Biz de bunu pek konuşmuyoruz.
Son on yıldır açık bir vaziyetle karşı karşıyayız: Günahın politik yönü daha çok ön plana çıktı, daha belirginleşti.
İdeolojik olarak kendisine bağlı yapıların gittikçe zayıfladığının farkında olan Batı, İslam aleminde günahkarları kendi tabii müttefiki olarak görüyor. Onlarla iletişim kuruyor, onlar üzerinden İslam ülkelerinin siyasi yapısına müdahale yolu arıyor. Bunu Türkiye ve Mısır`da açıkça gözlemlemek mümkündür.
İslam aleminde bağlantı içinde bulunduğu kitleyi büyütmeyi hedefleyen Batı, siyasal günahkarları çok göstermek istiyor. Günah işlemeyi, siyasi bir eğilimin karşılığı olarak görmeyi özellikle tercih ediyor. Bununla her günahkarı kendi cephesine katma emelleri güdüyor.
Batı`nın bu emeli ile İslam aleminde günahı politik bir tutum olarak, her günahkarı da İslam`a karşı siyasi bir tavır içinde göstermek isteyen kesimlerin günaha bakışıyla örtüşüyor.
Oysa şehirlerimizin sokaklarında kimi günahkarlar ideolojik bağından dolayı günahı politik bir eylem olarak görüyorsa da örneğin içki içmeyi aslında gittikçe yoğunlaşan İslamî havaya karşı bir başkaldırı eylemi gibi gerçekleştiriyorsa da günahkarların mühim bir kesimi böyle bir tutum içinde değildir.
İslam aleminde günahkarların mühim bir kesimi günah işlemenin teşvik edildiği bir ortamda nefsine yenilmiş kişilerdir. Günahın teşvik edildiği bir ortamda kendisini kontrol edemeyenlerdir. Bir kısmı da İslamî eğitimin zayıfladığı bir ortamda yaptığının günah bile olduğunun tam şuurunda değildir.
Bunları politik günahkar ile bir tutmak, sekülerizmi dayatmak isteyenlerin doğal bir üyesi saymak Batı`nın hep hesabına gelir.
İslam dünyası, Recep ayına girdi. Önümüzde af ve mağfiret mevsimi vardır. İnşaallah bu mevsim, bir şuur dalgası hasıl eder, günahı siyasi bir gösteri olarak işleyenlerin imana gelmesine, böyle bir tutum içinde olmadıkları halde farklı sebeplerle günaha müptela olan günahkarlarımızın tövbe etmesine vesile olur. İslam aleyhine cepheler oluşturanların oyunları boşa çıkar.
