Türkiye’nin inanç özgürlüğüne ağır bir darbe vuran 28 Şubat süreci, askeri kanadın yanı sıra güdümlü medyanın da dahil olduğu topyekün bir vesayet projesiydi. Silahların gölgesinde sivil iradeyi boğmaya çalışan bu yapay iklimin en radikal medya uygulayıcılarından biri de şüphesiz dönemin Show TV Ana Haber Genel Yayın Yönetmeni ve sunucusu Reha Muhtar oldu.
Resmi hiçbir bürokratik yetkisi bulunmadığı halde, ana akım medyanın gücünü dindar kesimi baskılama mekanizmasına dönüştüren Muhtar; yürüttüğü agresif yayıncılıkla, Refah-Yol hükümetinin devrilmesi ve inançlı insanların kamusal alandan tasfiye edilmesi sürecinde kritik bir rol oynadı.
28 Şubat’ın toplumu ayrıştıran ve militarist çizgiye alan açan en büyük silahı, medya üzerinden pompalanan "irtica tehdidi" algısıydı. Reha Muhtar, yönettiği haber merkezini ve Ateş Hattı programını bu algının ana üssü haline getirdi.
O dönemde günlük yaşamını inançları doğrultusunda sürdüren sıradan vatandaşlar, gizli kameralar ve manipülatif kurgularla ülkenin güvenliğini tehdit eden unsurlar gibi ekranlara taşındı.
Milletin kendi içindeki inanç değerleri birer öcü gibi sunulurken, dindar kesim "gerici" yakıştırmasıyla yaftalanarak geniş kitlelerin gözünde itibarsızlaştırılmak istendi.
Üniversitelerden uzaklaştırılan genç kızların, hak mücadelesi veren ailelerin ve meslekten ihraç edilen memurların yaşadığı ağır hak ihlalleri, Muhtar’ın programlarında empatiyle ele alınmak yerine adeta birer reyting şovuna malzeme edildi.
Mağdurların gözyaşları ve feryatları karşısında takınılan alaycı tavır, ekranlarda sergilenen çatal-kaşık fırlatma gibi provokatif ve agresif şovlarla birleşerek dindar kesimi küçük düşürme amacına hizmet etti. Dönemin hafızalara kazınan bazı sansasyonel ve alaycı soru kalıpları, bu ekran zulmünün ve kitlelerin yaşadığı gerçek mağduriyetlerin nasıl basite indirgendiğinin somut birer göstergesi haline geldi.
“Acı var mı acı?” repliği, o dönemin simgelerinden birisi haline geldi. Reha Muhtar şimdi 66 yaşında tedavi gördüğü hastanede öldü.
