Huzurlu bir fıtrata sahip olanlar çığırtkanlardan, saldırganlardan fazlasıyla üzüntü duyarlar.
Terörsüz Türkiye ile şiddetin son bulduğu huzurlu bir coğrafya için yola çıkıldığı şu günlerde sanki birilerinin bugünleri özellikle beklermiş gibi kavga dillerini kuşanarak dışarı fırladıklarını görmek insanı üzüyor.
Bir aile sofrasında birinin huzur bozan tavırları başta çocuklar olmak üzere diğerlerini nasıl üzdüğüne, yüzlerinin değişiverdiğine şahit olmuşsanız...
Veya iki küs ailenin barışmaları için bir araya geldiklerinde aralarından birinin söz ve tavırlarıyla bunu sabote ettiğini, kucaklaşmayı orada bitirdiğini görmüşseniz, kendinizi nasıl hissedersiniz?
Haber ve yorum için internet ortamına girdiğimde kendimi bu sahnelerden daha fena hissediyorum. Sanki terörsüz, şiddetsiz bir ortam için değil yeni bir kavga ve kargaşa için start verilmişçesine dışarı fırlayanları gördükçe içeri girip kapısını penceresini örten biri olmak istiyorum.
Hayret, birileri normal zamanlardan bile farklı olarak cephane olarak ne kadar kötü kelimeler varsa hepsini kuşanarak cepheye fırlıyor. Söylediğim gibi daha önceki zamanlardan çok daha azgın bir kimliğe bürünüyorlar.
Kendi kendimizi yoklayalım, şahit olduğumuz bu sahnelerden dolayı içimizi bir üzüntü kaplıyor mu, yoksa bizim içimizde de sinsice bir zevk var mı? Huzurdan dolayı huzursuz olmak denir buna.
Böylelerinin varlığı sanki bunun üzerine kurulmuştur. Adeta huzursuzlukla var olduklarını ispat etme durumundalar.
Böylesi bir kimlik gayri İslamilere yakışabilir, onlarla örtüşebilir. Ama Müslümanca bir kimliğe sahip oldukları halde bugün uzlaşmaz ve saldırgan bir dille kendilerini ispat edenler sadece kendilerine değil Aziz İslam davasına da zarar verdiklerini unutmasınlar.
Başkalarına sözümüz geçmeyebilir ama İslami çizgide olanlara bir şeyler söylememiz gerekir, camialar için bu bir yükümlülüktür.
Bu devran hep böyle sürmez, toz duman kalktığında yüz yüze bakacağımız insanlar olacaktır, unutmayalım!
Rabbim güzel günlere ulaşmayı lütfeylesin!